48#5 ธันวาคม 2552
posted on 05 Dec 2009 09:51 by iweakky in Diary
เมื่อวานเบื่อมาก...นั่งอยู่บ้านทั้งวัน
ตั้งแต่เช้าน้ำยังไม่อาบ หัวเน่าตัวเน่า เอี่ยยย - -
เป็นอารมณ์แปลกๆ ไม่อยากคุยกับใครสักคน
แล้วพอไม่คุยก็ไม่ได้ อย่างกับหน้าที่คนดีของสังคม
อยากถามจริง...นี่เห็นกูเป็นอะไรคะ? 5555+
.
.
.
น้องกลับเข้ามาบ้านเอาข้าวมาให้ตอน 6 โมงกว่า
ก็บอกมันว่าจะออกไปข้างนอก ไปโอนเงินที่ธนาคาร
สาบานว่าพูดแค่นี้จริงๆ...แต่มันด่าเป็นชุด อารมณ์เสียใส่สัดๆ
ทำเหมือนกูไปตบแฟนมันมา -_-;
ซาย : อย่าพึ่งไปเห้ยยย! จะออกไปธนาคาร
น้อง : ทำไมไม่ดูเวลามั่ง! นี่มันกี่โมงแล้ว แล้วทำไมต้องไปเวลานี้ ทั้งวันนั่งอยู่บ้านน่ะทำอะไรอยู่
ชอบให้คนอื่นยุ่งยาก บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ (ด่ายาวชิบหาย - -)
และจบด้วยคำว่า ไม่ต้องไป!!
แล้วมันก็ขับรถออกไปเลย ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ
นี่มันเป็นพ่อกูหรอ ด่ากูซะยาวเชียว - -
ผ่าไปสักชั่วโมง มันขี่รถกลับเข้ามาบ้านอีก เปิดประตูบ้านออกก็ด่าๆๆๆๆ - -"
"นี่นั่งทำอะไรอยู่อีก! ทำไมไม่ไปอาบน้ำ จะออกไปข้างนอกไม่ใช่หรอ โอ้ยบลาๆๆๆๆ"
สีหน้าซายแบบ -______________-;
พูดไม่ออกค่ะ น้องกูเมนส์ไม่มาหรอจ้ะวันนี้ ด่าตั้งแต่ยะลายันหลวงพระบาง
ก่อนจะไปอาบน้ำเลยทิ้งท้ายไว้ให้มันได้ด่าอีก "นี่มึงด่ากูขนาดนี้มึงฆ่ากูเลยมั้ย = ="
แล้วก็เดินเข้าห้องไป ผ่านไปเกือบสิบนาทีออกมาพร้อมเสื้อลายตัดอ้อยที่เค้าฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมือง
เก่าแล้วแต่ชอบก็เลยลากมาใส่ คิดว่าตอนกลางคืนมันมืดคงไม่มีใครเห็น 55555.
ออกไปร้านแม่ก็ถึงบางอ้อพอดี ที่มันไม่ให้กูออกมาตั้งแต่แรกก็มีอะไรดีๆนี่เอง
ญาติมาเต็มร้านเลย กะหวังเอาเงินคนเดียวละสิ่ไอ้นี่.... = ='
สักพักป้ากับลุงก็ออกไปงานกาชาดจังหวัด หรือที่เค้าเรียกว่างานไหมแหละ
ไอ้นี่ก็เป็นคนไม่ชอบงานไหมอยู่ด้วย คนมันเยอะแลดูวุ่นวาย ก็เลยขอลงที่เซ็นทรัลดีกว่า
ช่วงนี้มันเปิดใหม่ ใกล้บ้านซะด้วย อีมิคซายไปทุกวัน - -"
20.00 น. ณ เซ็นทรัล
ยืนมองเซ็นทรัลสักพัก คิดว่าตัวเองจะไปไหนดี โอเค..ไปธนาคาร
แต่บังเอิญลืมชั้นธนาคารน่ะค่ะ เลยเดินไปเรื่อยๆ เจอบันไดเลื่อก็ขึ้น
จากชั้น 1 ไปถึงชั้น 5 ก็ยังหาไม่เจอ
ที่ไหนได้ลืมเดินชั้น 3 !!
ก็ชั้น 3 แหละมันมีธนาคาร ใช้เวลาในการหาทั้งหมด 30 นาที
ธนาคารปิด 2 ทุ่ม มาถึง 2 ทุ่ม เจริญแหละค่ะ
พอไม่มีธุระอะไรแล้วก็เดินเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว เดินไปนั่นนี่ ลากขาไปเรื่อยๆ
ไม่รู้จะโทรชวนใครออกมากินข้าวดี T________T
แล้วไม่รู้ว่าเค้าจะว่างเหมือนเรารึป่าว หรืออีกอย่างคือ...ใครจะอยากมาด้วยล่ะ - -
เดินไปเรื่อย เหงาก็เหงา
จนไปโผล่อีกทีที่ B2S ชั้น G เลย ...เดินไปโคตรไกล
ไปนั่งหาหนังสือที่อยากได้นานพอควร กว่าจะตัดใจไม่ซื้อได้นั่นแหละถึงออกมา
อยากได้ซากายะ T_________T แต่ไม่ซื้อสักที~~
ออกมาก็เดินต่อไปเรื่อยๆ อยากกินขนมปัง เดินไปจวนจะถึงท๊๊อปแล้วเชียว
เดินกลับมาสั่งโฟล์ทกินที่แม็กหน้าตาเชย...ขนมปังเอาไว้วันหลัง - -
ออกจากเซ็นทรัลก็เดินต่อไปเรื่อยจนถึงประตูเมือง บรรยากาศก็น่ากลัวดีแท้
แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองไปว่าไม่มีอะไรหรอก คนเค้าก็เดินกันออกจะ..ไม่เยอะ - -
ถึงอาร์ตเลนก็ยังสติลอโลนอยู่เหมือนเคย
วันนี้เยวออกมาไม่ได้ คือความจริงก็ไม่ได้นัดใครเลยวันนี้
เค้ากลับบ้านกันหมดแล้ว ตัวเองออกมาดึกด้วยเลยต้องเดินเที่ยวคนเดียว
ไปเจอเสื้อตัดอ้อยตัวนึงเข้า มองไกลๆสวยมากกกกกกกกกกก > <'
เลบยตัดสินใจเดินเข้าไปแล้วซื้อทันที
แต่พอเอามานั่งมองใกล้แล้วอย่างกลับจะไปเกี่ยวข้าว -_-;
เลยกลับไปร้านอีก ขอเปลี่ยนได้มั้ยพี่? พี่แกก็ไม่ว่าไร เลือกตามสบายเลยครับน้อง
แต่เลือกยังไงก็ยังไม่ถูกใจ เลยไม่เปลี่ยนแล้ว (เรื่องมากจริงตู- -)
สุดท้ายก็ได้เสื้อเกี่ยวข้าว แบบเกี่ยวข้าวจริงๆมา 1 ตัว 5555555.
ต้องมั่นใจเท่านั้นถึงจะใส่ได้ และต้องมองจากระยะ 100 เมตร. ไม่งั้นมันจะลาว - -
เดินไปเดินมาวันนี้แทบไม่มีกิเลสเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ยังอยากได้เดรสสีเทา
เหลือเงินแค่ 100 เดียวเพราะไปธนาคารไม่ทันน่ะแหละ
คิดแล้วคิดอีกจะทำยังไงดี 150. จะต่อให้เหลือ 100. กูจะเลวไปไหม?
จนสุดท้ายโทรหาที่พึ่งพายามยาก (ก็ยากทั้งชีวิตแหละแก!~)
"พ่อ~~~~ มาดูรองเท้าเร้วววววว รองเท้าร้่านนี้สวยมาก"
พ่อก็เออออห่อหมกกลับมา 555555555.
ที่ไหนได้จะขอตังค์พ่อซื้อชุดนี้น่ะแหละก็เลยโทรตาม -_-;
เลวแม้กระทั่งวันพ่อนะนังมิคซาย
สุดท้ายพ่อก็ออกมาจนได้ ก็ปล่อยพ่อเลือกรองเท้าไป
แอบขอตังค์ไปโปะค่าชุดตัวเองจนได้ 555555.
กลับมาพ่อเลือกรองเท้าเสร็จแล้ว แต่นังนี่เหลือบไปเห็นรองเท้าสีเขียวคู่นึง
รู้สึกว่าสวยมากกกก > <' สุดท้ายก็เลยขอพ่ออีกแล้ว = ='
พ่อเห็นว่าไม่แพงก็เลยซื้อให้ ก้ากกกกกกกกกกกกก~~ หนูรักพ่อ
ของขวัญวันพ่อปีนี้ พ่อซื้อรองเท้าให้ลูก ส่วนลูกโทรตามพ่อมาเสียตังค์
นี่แหละที่เค้าบอกว่าพ่อแม่เป็นได้ทุกอย่างสำหรับลูก...
หนูรักพ่อนะ รักมาก รักจริงๆ
ก่อนพ่อมาแอบเศร้านานเลย
คิดดูสภาพรอบตัวเรามีแต่แสงสี มีผู้คน ใครๆก็มีคู่ มีเพื่อน กันทั้งนั้น
แล้วตัวเองล่ะมีใคร...ก็ไม่มี
เดินรอบอาร์ตเลนประมาณ 10 รอบได้ เดินแล้วเดินอีก เผื่อจะเจอเพื่อน
แต่สุดท้ายก็ไม่เจอ...
ออกมายืนฟังเพลงก็ร้องแต่เพลงอโลนๆ - -
ฤดูที่แตกต่างงี้ เธอคือใครอย่างงี้ = =
เซดตามเพลงว่ะ!!
กลับมาถึงบ้านปวดตัวไปหมด
เป็นไข้ก็เลยไม่หายสักที น้ำหมูกไหลไม่เลิก 5555555. - -
ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลยเมื่อคืน แม่กลับมาตอนไหนก็ไม่รู้
รู้แต่ว่าเมื่อคืนน่ะนอนคนเดียว แต่เป็นคนออกไปเปิดประตูให้แม่
ก็งงอยู่ว่าไปเปิดได้ไงวะ ตื่นตอนไหน
เอนทรี่นี้ไร้สาระเช่นเคย เพราะบล็อกนี้มันไม่เคยมีสาระ
ทริปคอนขี้เกียจอัพละ ความจริงพิมพ์ไว้แล้วนะ แต่ลบออกเพราะขี้เกียจ
เห็นเหมือนทุกคนนั่นแหละั - -
รักพ่อ รักแม่ รักคิเฮ จบ.